Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ ΚΑΙ ΧΕΡΡΟΝΗΣΟΥ
ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Πρός
Τόν Ἱερό Κλῆρο, τίς Μοναχικές Ἀδελφότητες
καί τούς εὐσεβεῖς χριστιανούς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

 Ἀγαπητοί μου,

Ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου πού ἑορτάζουμε σήμερα, εἶναι ἡ μεγαλύτερη θεομητορική ἑορτή. Ἐπιστεγάζει τήν ὅλη ἁγιασμένη ζωή της καί καθώς βρίσκεται στόν τελευταῖο μήνα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, τόν Αὔγουστο, εἶναι ἀνοικτή πρός τά ἔσχατα καί σηματοδοτεῖ τήν ἀποκατάσταση τοῦ ἀνθρώπου στό πρωτόκτιστο κάλλος.

Ἡ Παναγία μας ἔφυγε ἀπ’ αὐτήν τήν ζωή μέ θαυμαστό τρόπο. Ὑπήκουσε καί αὐτή στούς νόμους τῆς φύσεως καί πέθανε ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Στήν ἔξοδό της παρίσταται ὅλη ἡ Ἐκκλησία, τῆς γῆς καί τοῦ οὐρανοῦ. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ Υἱός καί Θεός της, παραλαμβάνει τήν παναγία ψυχή της, ὅπως ἡ ἴδια Τόν εἶχε παρακαλέσει: «Καί Σύ Υἱέ καί Θεέ μου, παράλαβέ μου τό πνεῦμα».

Ὁ ἱερός ὑμνογράφος τήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου τήν ὀνομάζει «τελευταῖον Μυστήριον». Ὁ θάνατος, ὁ ἔσχατος αὐτός ἐχθρός του ἀνθρώπου, γιά πρώτη φορά μετά τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, στήν Κοίμηση τῆς Παναγίας Μητέρας Του, ὀνομάζεται κοίμηση καί γίνεται γι’ αὐτήν τό διαβατήριο ἀπό τήν φθορά στήν ἀφθαρσία καί τήν ἀθανασία. Ἡ Θεοτόκος εἶναι ἡ Μητέρα τῆς ζωῆς καί ἡ Κοίμησή της εἶναι ζωηφόρος νέκρωση.

Ἡ Παναγία μας, κατά τήν ὀρθόδοξη πίστη καί παράδοση, ἀναστήθηκε καί μεταστάθηκε στούς οὐρανούς. Ὁ Ἱερός Δαυίδ εἶχε προείπει: «Ἀνάστηθι Κύριε, Σύ καί ἡ κιβωτός τοῦ ἁγιάσματός Σου». Ποιά εἶναι ἡ κιβωτός τοῦ ἁγιάσματός Του; Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος.

Ἡ Παναγία ἀπέθανε καί ἀνέστη, πιστοποιοῦσα τήν κοινήν ἀνάστασιν. Καί ὅπως ὁ Υἱός της εἶναι πρωτότοκος τῶν νεκρῶν, αὐτή εἶναι δευτερότοκος. Νά γιατί στόν Ἀκάθιστο Ὕμνο τήν προσφωνοῦμε: «Χαῖρε ἀναστάσεως τύπον ἐκλάμπουσα». Εἶναι τυχαῖο ἆραγε ὅτι ὁ κανόνας τῆς ἑορτῆς της, μέ ἀναστάσιμο χαρακτήρα, ἀποδίδει σ’ αὐτήν νικητικά βραβεῖα, ἀφοῦ σύν τῷ Υἱῷ αὐτῆς ἐγείρεται διαιωνίζουσα;

Γι’ αὐτό στήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου δέν ἔχουμε πένθος, «οὐρανοί ἐπαγάλλονται». Δέν μιλοῦμε γιά θάνατο, ἀλλά γιά ἀθάνατη κοίμηση, γιά μία ἐπανάσταση πού ἔγινε στόν Ἅδη, αὐτή τή φορά μάλιστα ἀπό γυναίκα.
Ἡ Θεογεννήτωρ Μαρία ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλεν. Ὁ Ἅδης ἐπικράνθη. Ἐπικράνθη συναντήσας τήν ἁγιωτέραν γυναίκα τῆς γῆς. Ἔλαβε σῶμα καί Θεοτόκῳ περιέτυχεν. Ἔλαβε ἁγνήν Μητέρα καί συνήντησε Πλατυτέρα Οὐρανῶν.

Ποῦ σου καί πάλιν, θάνατε τό κέντρον; Ποῦ σου Ἅδη τό νῖκος; Ἀνέστη Θεοτόκος καί σύ καταβέβλησαι. Ἀνέστη Θεοτόκος καί πεπτώκασι τῶν αἱρέσεων δαίμονες. Μετέστη Θεοτόκος καί χαίρουσιν Ἄγγελοι. Ἀνέστη καί μετέστη Θεοτόκος καί ζωή πολιτεύεται.

Ἀγαπητοί μου,

Ἡ Θεοτόκος δέν παρέδωσε στήν Ἁγία Γραφή τίς σκέψεις, τήν ἀγάπη της πρός τόν Υἱό καί Θεό της, τίς θλίψεις τῆς ψυχῆς της, οὔτε ἀκόμη καί τά βιώματα πρό τῆς ἐξόδου της. Δέν θά μπορούσαμε νά τά συλλάβουμε. Ὅλα αὐτά τά ἱερουργεῖ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μέσα στό λατρευτικό της Μυστήριο καί αὐτό πού σαλπίζει σέ κάθε ἑορτή, σέ κάθε εἰκόνα καί σέ κάθε ὕμνο της εἶναι ὁ Ὅρος τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: «Ὁμολογοῦμεν τήν Ἁγίαν Παρθένον Θεοτόκον».

Αὐτήν καί σήμερα ἐμεῖς ὁμολογοῦμε, τιμοῦμε καί μεγαλύνουμε, τήν ὑπερευλογημένην Κυρίαν Θεοτόκον, πού ἑρμηνεύει τό Μυστήριο τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως, πού συνέτριψε τήν κεφαλή τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως. Αὐτήν πού εἶναι ἡ κιβωτός τῆς νέας Διαθήκης, τήν κατά ἀνατολάς κεκλεισμένην Πύλην, πού ἀνακεφαλαιώνει τά ἐπίγεια καί τά οὐράνια. Αὐτήν πού ἐκκλησιοποιεῖ τόν κόσμο, πού ὡς ὡραιοτάτη, πραγματώνει μέ ἀπόλυτο τρόπο τήν ὡραιότητα τῆς δημιουργίας, πού εἶναι ἡ τῶν θνητῶν πρός Θεόν παρρησία.

Αὐτήν, τήν Παναγία, παρακαλοῦμε, ὡς ἀκοίμητον ἐν πρεσβείαις, νά μήν μᾶς ἐγκαταλείψει ποτέ. Αὐτή πού νίκησε τίς συνέπειες τῆς πτώσεως, ἔχει τήν δύναμη νά μεταστρέφει τό πέλαγος τῶν θλίψεων, τήν ὀδύνη τῶν πειρασμῶν καί τά ἀδιέξοδα τῶν κρίσεων τοῦ κόσμου σέ πολύτιμες ἐμπειρίες, χρήσιμες στήν πορεία τῆς  ἐν Χριστῷ τελειώσεώς μας.

Χαῖρε Κυρία Θεοτόκε! Σύ εἶσαι ἡ τῶν ἀπελπισμένων ἐλπίς καί τῶν πολεμουμένων βοήθεια. Χαῖρε Κεχαριτωμένη μετά σοῦ ὁ Κύριος καί διά σοῦ μεθ’ ἡμῶν. Ἀμήν.

Μετά πατρικῶν εὐχῶν καί ἀγάπης

+ Ὁ Πέτρας καί Χερρονήσου ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ