Ἀριθμ. Πρωτ. 133 

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ

ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

 

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

 

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,

ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,

ΠΑΡ᾿ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

 

***

«Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέῳκται· οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε» (στιχηρὸν ἰδιόμελον τοῦ Τριῳδίου, Κυριακὴ τῆς Τυρινῆς).

 

Ἀδελφοὶ καὶ Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

 

 Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐγκεντρίζει ἡμᾶς εἰς τὸ σῶμα Του καὶ μᾶς καλεῖνὰ γίνωμεν ́γιοι «́τι ἐγώ», λέγει, «́γιός εἰμι» (Α΄ Πέτρα΄, 16). Ἐπιθυμεῖ  Πλάστηςμας νὰ ́χωμεν κοινωνίαν μαζί Του καὶ νὰ γευθῶμεν τῆς χάριτός Τουνὰ μετάσχωμενδηλαδὴ τῆς ἁγιότητός Του κοινωνία μὲ τὸν Θεὸν εἶναι ζωὴ μετανοίας καὶ ἁγιότητοςδὲ ἀπομάκρυνσις ἐξ Αὐτοῦ ἁμαρτίαταυτίζεται ἀπὸ τοὺς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μὲτὴν «κακίαν τῆς καρδίας».  «ἁμαρτία οὐκ ́στι τῆς φύσεωςἀλλὰ τῆς κακῆςπροαιρέσεως» (Θεοδωρήτου ΚύρουΔιάλογος Α΄– Immutabilis, P.G. 83, 40D)  τοῦκακοῦ πνεύματος καὶ «οὐδεὶς πίστιν ἐπαγγελλόμενος ἁμαρτάνει», κατὰ τὸν ΘεοφόρονἸγνάτιον.

 γιότης εἶναι διότης τοῦ Κυρίου Ὁποῖος εἶναι  «προσφέρων καὶπροσφερόμενος καὶ προσδεχόμενος καὶ διαδιδόμενος».  κατὰ χάριν ἱερουργὸς τοῦΜυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας προσφέρει εἰς τοὺς πιστοὺς «τὰ ἅγια τοῖς ἁγίοις»,Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦκαὶ λαμβάνει ἀμέσως παρὰ τοῦ πληρώματος τῶν Ὀρθοδόξωντὴν ἀπόκρισιν εἰς τὴν προσφορὰν ὅτι: «εἷς ́γιοςεἷς ΚύριοςἸησοῦς Χριστόςεἰς δόξανΘεοῦ Πατρός» «ἐσθιόμενος καὶ μηδέποτε δαπανώμενοςἀλλὰ τοὺς μετέχονταςἁγιάζων».

Εἰς τὸν ἀγῶνα τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἐπιτύχῃ τὸ «καθ᾿ ὁμοίωσιν» μὲ τὸν Θεόνδιὰ τὸὁποῖον ἐδημιουργήθητὴν ἁγιότητα δηλαδή ἀποβλέπουσα ἀποκλειστικῶς καὶ μόνονεἰς τὴν σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου ΜίαἉγίαΚαθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ ὈρθόδοξοςἘκκλησία «θεοπρεπῶς ἐδογμάτισε» μίαν περίοδον τοῦ ἔτους ὡς περίοδον ἰδιαιτέραςπροσευχῆς καὶ δεήσεως πρὸς κατευνασμὸν τῶν παθῶν τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος.

 περίοδος αὕτη εἶναι  ἀρχομένη ἀπὸ τῆς αὔριον σωτήριος προετοιμασία διὰ τὸ«Πάσχα τὸ μέγα καὶ ἱερώτατον Χριστοῦ». Εἶναι  Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστήτὴνὁποίαν πρέπει νὰ βιώσωμεν «δέησιν προσάγοντες καὶ ἄφεσιν αἰτοῦντες», ὥστε νὰγευθῶμεν ἀληθῶς τὸ Πάσχα «μετὰ πάντων τῶν Ἁγίων», γινόμενοι «ἅγιοι», διὰ τῆςὁμολογίας ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων ὅτι εἴμεθα «σκεύη κεραμέως» συνθλιβόμεναὑπὸ τοῦ πονηροῦ καθ᾿ ἡμέραν, «πίπτοντες καὶ ἀνιστάμενοι». Νὰ ὁμολογήσωμενδηλαδὴ τὴν ἀνθρωπίνην ἀτέλειαν καὶ ἀδυναμίαν μας καὶ τὴν ἐνώπιον Θεοῦ μηδαμινότητάμαςμετανοοῦντες καὶ ἐπαναλαμβάνοντες ἐν ἑσπέρᾳ καὶ πρωὶ καὶ μεσημβρίᾳ καὶ ἐνπαντὶ καιρῷ καὶ πάσῃ ὥρᾳκαίτοι «ἅγιοι» διὰ τοῦ βαπτίσματοςὅτι «εἷς ἍγιοςεἷςΚύριοςἸησοῦς Χριστόςεἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός».

Καλοῦμενλοιπόνπάντας τοὺς Ὀρθοδόξους πιστούςκληρικούςμοναχοὺς καὶμοναχάςἀδελφοὶ καὶ τέκνανὰ μεταβάλωμεν τὴν ζωήν μαςπάντοτε μένἰδιαιτέρως δὲκατὰ τὴν περίοδον αὐτὴν τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆςεἰς ἀγαπητικὴν πρὸςτὸν πλησίον προσπάθειαν προπαρασκευῆς διὰ τὴν μετοχὴν ἐκτυπώτερον ἀπὸ τοῦδεεἰς τὴν ἀνέσπερον Βασιλείαν τοῦ Κυρίουτὸ «καινὸν Πάσχα». Προσκαλοῦμεν τοὺςπάντας εἰς ζωὴν γιότητος καὶ πνευματικοῦ ἀγῶνος διὰ νὰ χαρισθῇ εἰς τὸν κόσμον καὶεἰς ἡμᾶς ὡς «δόσις ἀγαθὴ» καὶ ὡς «δώρημα τέλειον»  δυνατότης τῆς ὑπερβάσεωςτῆς ἁμαρτίαςδιότι «πᾶς  γεγεννημένος ἐκ το Θεοῦ μαρτίαν οὐ ποιεῖ […] καὶ οὐδύναται μαρτάνειν́τι κ τοῦ Θεοῦ γεγέννηται» (Α ́  ωάνγ΄, 9-10).

Ἂς εἰσέλθωμενλοιπόνμὲ ὅλην τὴν ψυχήν μαςμὴ σκυθρωπάζοντεςἀλλὰχαίροντες καὶ ἀγαλλόμενοιεἰς τὸ πνευματικὸν τοῦτο στάδιον τῶν ἀρετῶν καὶ ἂςκαθοπλισθῶμεν «ἀγάπης τὴν λαμπρότηταπροσευχῆς τὴν ἀστραπήνἁγνείας τὴνκαθαρότηταεὐανδρίας τὴν ἰσχύν», καὶ ἂς συνοδοιπορήσωμεν μὲ τὸν ΚύριονδεόμενοιΑὐτοῦ νὰ μὴ «παρίδῃ ἡμᾶς κινδυνεύοντας τὴν ἀπ᾿ Αὐτοῦ διάστασιν» (Δοξαστικὸν τῆςΣταυροπροσκυνήσεως), ἀλλὰ νὰ μᾶς ἀξιώσῃ «ὅπως λαμπροφόροι προφθάσωμεν εἰςτὴν ἁγίαν καὶ τριήμερον Ἀνάστασιντὴν καταλάμπουσαν ἀφθαρσίαν τῷ κόσμῳ» (ποίημαΘεοδώρουἀκολουθία Δευτέρας Α΄ Ἑβδομάδος Νηστειῶν).

 

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Χριστῷ,

 

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ εἶναι ὡς περίοδος προετοιμασίας καὶ μετανοίας φωνὴ τῆς συνειδήσεώς μας, ἡ ὁποία, ἐσωτερικὴ καὶ ἀνέκφραστος, εἶναι προσωπικὴ κρίσις. Ὅταν μᾶς εὑρίσκῃ σφάλλοντας διαμαρτύρεται ἐντονώτατα, καθότι «οὐδὲν αὐτῆς βιαιότερον ἐν κόσμῳ», κατὰ τὸν βιωματικὸν κήρυκα τῆς μετανοίας Ἅγιον Ἀνδρέαν Κρήτης. Ὅθεν, πρέπει νὰ εἰρηνεύῃ μὲ τὴν συνείδησίν του ἕκαστος, διὰ τῆς μετανοίας, ὥστε «ἐν τῷ πυρὶ τῆς συνειδήσεως νὰ προσφέρωμεν μυστικὴν ὁλοκάρπωσιν», θυσιάζοντες τὰ πάθη μας καὶ προσφέροντες αὐτὰ θυσίαν ἀγάπης πρὸς τὸν συνάνθρωπον, ὅπως ὁ Κύριος ἑαυτὸν ὑπὲρ «τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας». Τότε μόνον θὰ ἀνατείλῃ καὶ δι᾿ ἡμᾶς ἐκ τοῦ τάφου ἡ συγγνώμη καὶ θὰ ζήσωμεν ὡς ἀνθρωπότης ἐν ἀλληλοσεβασμῷ καὶ ἀγάπῃ μακρὰν τῶν ὅσων βλέπομεν κατὰ τὰς ἡμέρας ταύτας φρικτῶν ἐγκλημάτων νὰ πλήττουν τὴν οἰκουμένην ἅπασαν. Εἰς τὸν ἀγῶνα τοῦτον ἔχομεν συμμάχους καὶ πρεσβευτὰς πάντας τούς Ἁγίους καὶ μάλιστα τὴν Παναγίαν Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, τὴν διὰ τῶν ἱκεσιῶν της ὡς ἄλλος λουτὴρ «ἐκπλύνουσαν συνείδησιν».

Ὅθεν, προτρεπόμεθα καὶ παρακαλοῦμεν, ὡς πνευματικὸς Πατὴρ τῶν ἀνὰ τὴν οἰκουμένην Ὀρθοδόξων πιστῶν μας, ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους, νὰ δράμωμεν μετὰ σπουδῆς εἰς τὸ ἀπὸ τῆς αὔριον ἀρχόμενον στάδιον τῶν ἀρετῶν, «μὴ ἄτοπα λογιζόμενοι, μὴ παράνομα πράττοντες», ἀλλὰ πορευόμενοι ἐν Χάριτι νὰ ἐκπλύνωμεν τὰς συνειδήσεις «γνώμῃ ἀγαθῇ» διὰ τῆς μετανοίας, ἔχοντες τὴν βεβαιότητα ὅτι οἱ οὐρανοὶ καὶ ἡ γῆ καὶ πάντα «τὰ ὁρατὰ καὶ ἀόρατα» θὰ καταυγασθοῦν ἐν τέλει ὑπὸ τοῦ φωτὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου.

Ἡμεῖς δέ, «πρὸ τῶν θυρῶν τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου» ἱστάμενοι, ἐὰν ἀξίως πολιτευθῶμεν, θὰ περιβληθῶμεν χιτῶνα φωτεινὸν μιμήσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ θὰ ἀξιωθῶμεν τοῦ «καινοῦ πόματος» ἐκ τῆς Πηγῆς τῆς ἀφθαρσίας, γευόμενοι τῆς χαρᾶς τοῦ ὀλβίου τάφου τοῦ Κυρίου καὶ συνωθούμενοι ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ «ἕως τῶν κεράτων τοῦ θυσιαστηρίου», ἐν τόπῳ ὅπου «τὰ φοβερὰ τελεσιουργεῖται». Γένοιτο.

Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ,βιε´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως

διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν